اسکواش تنها قدرت بدنی نمی خواهد. باید بلد باشی پازل بچینی. باید بلد باشی بین ضربه هات انتخاب کنی. باید بتوانی بهترین ها را انتخاب کنی. اگر انتخاب را به عهده ی رقیب گذاشتی و خودت منفعل عمل کردی صد در صد بدان که باخته ای.

وقتی رقیبت وارد زمین می شود به اندازه ی دو سه تا سرویس که بینتان رد و بدل شود وقت داری بشناسی اش.

لیستی از ضعفها و قدرتهاش در بیاوری و بفهمی کجا از تو می برد و کجا شکست می خورد.

وقتی ضربه می زنی باید حدس بزنی جواب ضربه ات چه خواهد بود و ببینی آیا درایو به صلاح است یا کراس یا بُست و یا یک دراپ کوتاه.

درایو بلند که زدی با شناختی که از حریفت داری حدس می زنی درایو خواهد زد یا بُست. باید جایی بایستی که نزدیکترین محل به جواب احتمالی باشد.

راستش ضعف پای راستم باعث شد توی شناخت حریفم خیلی دقت کنم. حالا با فکر زیادی بازی می کنم. سعی می کنم ضعف پاهایم را با فکر و برنامه هایم بپوشانم. وقتی می بینم حریف درایوهای قدرتی ام را بدون هیچ زحمتی پاسخ می دهد، به زدن بُست و کراسهای تیز ته زمین روی می اورم تا نتواند مرا مغلوب کند. او پاهاش پلاتینی ندارد که پیچ و پلاکش دردناک شده باشد.

به قول مونا: تو یک پلیر هستی. پلیرها زندگی شان را مثل پازلی هزار تکه خیلی دقیق و حساب شده کنار هم می گذارند. قدرت فکرت توی بازی همیشه مرا مغلوب می کند. توی زندگی ات هم پیشرفتهات به خاطر این است که پلیر هستی. بازی سازی و کمتر بازی می خوری.

سعی کنیم بازی نخوریم.



انتخاب کنید تا ناگزیر به تن دادن به انتخاب حریف نشوید و دقیق پیش بینی کنید و خوب استراتژی هاتان را بچینید تا قدرت مقابله با حریف را داشته باشید.