یادداشت های دل آرام

من می خواستم صبح برم یه تیک بزنم جلو اسمم برم سر کار ولی وقتی رفتم نگهم داشتن گفتن نمی تونی بری بیرون .

اصن خانمه با یه نگاه متعجبی به من نگاه می کرد می گفت : وا می خوای بری؟ همه آرزوشونه اینجا باشن .

منم تو دلم می گفتم مردم چه آرزوهای کوچیکی دارن به خدا .

بد نبود .

پذیرایی شون خوب نبود گفته باشم !!!

منظره اش قشنگ بود .

موضوعاتش بد نبود .

نظمشون عالی بود . عالی . اصلا تو ایران همچین نظمی مثال زدنیه . تمام برنامه ها غیر از ارائه مقالات سر ساعت شروع شد و سر ساعت تموم شد .

من این نظمشون رو خیلی دوست داشتم .

سخنرانی بهمنی اصلا خوب نبود . ولی انفورماتیک و ... سخنرانی های خوبی داشتن .

تو بخش ارائه مقالات هم به این نتیجه رسیدم که همچین خبر خاصی هم نیست . نه ارائه شون خیلی تاپ بود نه پاور پوینتشون .

یعنی من برا درسام همچین پاورپوینتی ارائه نداده بودم . پاورپرونتهاشون خیلی ناقص بود به نظرم . یا ما خیلی ذهنمون رو درگیر کردیم و گیر اضافه می دیم یا واقعا پاورپونتها خوب نبود .

به هر حال به خودمون امیدوار شدم .

امروز نرفتم سر کار نمی دونم فردا رو چه بکنم . یه دونه کارگاهش رو اسم نوشتیم که بریم . اختتامیه اش هم هست .

امروز قرار بود مرخصی ساعتی بگیرم . ولی شد روزانه . آش برام نپخته باشن خوبه .

این آقاهه که سخنرانی می کرد اولش گفت : من یه انتقادی به برگزاری بکنم؟

دو ماه آخر سال سیستم مالی و بانکی کشور به شدت درگیره و تعداد تراکنشهای مالی خیلی زیاد می شه من نمی دونم چرا این تاریخ برگزار کردید ؟

فاطمه می گه ما چه قدر بدبختیم که خوشگذرونی مون هم همایشی می شه که مقاله مون پذیرفته شده . اصلا زندگی مون رو با درس و مقاله پر کردیم .